Pages Navigation Menu

Poet, Singer, and Activist

Revering Ghadrites in a shared landscape on Memorial Day in America is the right thing to do!

Posted by on May 29, 2017 in Discussion | 0 comments

The last Monday of May is observedFlag every year as Memorial Day, when Americans pay tribute to their martyrs in America. It is a day of national awareness and reverence to honor those who gave their all in service to this country. Every nation has a history and a story of its patriot warriors who at one critical juncture or another of a dire need stood up to the tyrant. They stood up for their country to be counted, fought and sacrificed their all to protect its freedom and foster its nationhood.

Singapore Mutiny of Muslim Sepoys

Singapore Mutiny Muslim Sepoys

Mogha Morcha Railway Station ASR

Baba Sohan Singh Bhakna 2nd from Right

Years later in national celebrations, memorials and thanksgivings however, only those few are remembered who somehow find a place in its history books and thus in peoples’ minds. Others remain unknown, ignored or forgotten as the time goes by. The incredible story of our pioneer Indians, who immigrated to America a century ago and inspired by the American Revolution, became revolutionaries themselves, appears to have met the same fate as above mentioned others!

The rise of the Indian national Ghadar Party from the American soil, which flew the first Indian independence flag in San Francisco was such a glowing chapter, which deserved a suitable spot in history books.

I am not a historian but this much I know; whether our ancestors in Punjab or India were Dravidians or Aryans can be debatable, our ancestors in North America were most certainly those, who came here in late 1900’s and early 20th century against all odds.

Indian immigrantsThey labored in lumber mills in Oregon and worked on railroads and farms in California . Unfortunately, the story of velour and sacrifice of those pioneers turned Ghadrites that began in Astoria –Oregon in 1913 is a history now that was lost in both countries – America as well as in India due to different reasons. Johanna Ogden – a local historian based in Portland writes, “In America it was lost and silenced in Oregon due to social attitudes, notably that conception of America as a white Christian nation. While America has utilized the labor of millions from around the globe to build up the country, Chinese, Punjabis and many others were barred from the citizenship and from the American story.” In India they were paid only a lip service for almost a century. That is not to say, the flickering light was not kept alive by the left of center political parties, mainly the communist parties in India as well as by their sympathizers abroad. The Punjabi American community in Californian for instance commemorates Ghadrites every year by organizing “Ghadri Melas” on different days and sometimes twice in the same town depending upon the number of organizations doing this.

Baba Ji speaking to Nehru

Baba Bhakna telling Nehru; Respect all Freedom Fighters

Despite the commendable work being done by these organizations which deserves to be appreciated, commemorating Ghadrites the right way needs to dedicate a day just like Memorial Day when all diasporic Indians of erstwhile undivided India should come together. It is critical to remember, while the Ghadar movement was started and was   largely represented by the Sikhs, it was a very diverse membership with undivided Indians of all backgrounds, regions, and who spoke various languages involved with the goal of getting the British to quit India the same way the American Revolution caused the British to quit America. Ghadrite’s story is our proud heritage as diasporic Indians living in America, especially Punjabis and Sikh Americans. It is not just a footnote in Sikh history; it is a crucial part of American history as well which deserves to be told in the history books. In this regard, testimonies have already been made for updating the Curriculum for History –Social Science Framework for Grade 10 California Schools.

Rendering of Original Ghadar Memorial

Original Ghadar Memorial 5 Wood Street San Francisco

In India, a century later however, during his inaugural address on January 8, 2013 at Pravasi Bhartiya Divas in Kochi, Prime Minister Dr. Manmohan Singh said:”This year, we are celebrating the centenary of the Gadar Movement, which was a luminous spark of support in distant California for the struggle for independence being waged at home in our country. Apart from commemorating it by the issue of a special postage stamp, we will also upgrade the Gadar Memorial in San Francisco into a functional museum and library with a sculpture to honor the Gadari Babas, the heroes of the great movement.” Dr. Manmohan Singh also sanctioned the sum of $4 million for this upgrade. The plans are now said to be ready. But the current estimate of $15 M instead of $4M for this state of the art building is under review by the now External Affairs Ministry is another matter.

DSC00071

Plaque Dedicated by the City Council of Astoria at the original site of meeting which took place in 1913

Picture 1

Proclamation Presented at Centennial Celebration in Astoria 2013 (Pic. Mayor Willis Van Dussen and Pashaura Singh Dhillon)

Interestingly, this story also suddenly sprang to life in 2013 in Astoria- Oregon, where the Ghadar party was originally born a century ago in 1913. An article, “Ghadar, Historical Silences, and Notions of Belonging: Early 1900s Punjabis of the Columbia River, by Johanna Ogden which was published in (Summer 2012), issue of the Oregon Historical Quarterly, proved a miracle. Based on this article, on October 4-5, 2013, the city council and the mayor of Astoria hosted a 3 day centenary commemoration of the founding of the Indian national Ghadar party in 1913 in that city’s Finnish Socialist Hall. They also passed a proclamation that in Johanna’s words took a life of its own. A dozen city councils and mayors in California when approached took a similar stand.

Although there is a long way to go in getting our unsung heroes the right place in history books, but all of the above ongoing is a big step forward to get them closer to the main stream.

To conclude this post, I would like to emphasize the need to dedicate one day for the commemoration and would go back to the title “Revering Ghadrites in a shared landscape on Memorial Day in America is the right thing to do!

What says you? Please leave a comment as usual.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Read More

ਹਮ ਘਰ ਸਾਜਨ ਆਏ . . .

Posted by on Apr 18, 2017 in Discussion | 0 comments

ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਪਲੇਠੇ ਸਿੱਖ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮੰਤਰੀ ਹਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸਾਜਨ ਦੀ ਹੋਰਨਾਂ ਦੇਸਾਂ ਸਮੇਤ ਭਾਰਤ ਫੇਰੀ ‘ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਮੋੜਾ’

ਇਕ ਸਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਉਪਰ ਪੰਜਾਬੀ-ਭਾਰਤੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ Undesirable Indian Identity ਗਰਦਾਨ ਕੇ ਜਹਾਜ਼ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਉਤਰਨ ਉਪਰ ਪਾਬੰਦੀ ਸੀ। ਜਿਹਦੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਵਿਚ ਕਨੇਡਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਸਰ ਜੌਹਨ ਮਕਡੌਨਲਡ ਦਾ ‘ਵਾਈਟਮੈਨ’ਜ਼ ਕੰਟਰੀ’ ਵਾਲਾ ਸੰਕਲਪ ਦੁਹਰਾਉਂਦਿਆਂ ਕਾਮਾਗਾਟਾ ਮਾਰੂ ਦੇ ਮੁਸਾਫਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਿਸ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਧੱਕਦਿਆਂ ਓਦੋਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕੋਲੰਬੀਆ ਦੇ ਤਤੁਕਾਲੀ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰ ਸਰ ਰਿਚਰਡ ਮੈਕਬਰਾਈਡ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ ,  . . “ and we always have in mind the necessity of keeping this a white man’s country”. ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਜਸਟਿਨ ਟਰੂਡੋ ਦਾ ਉਸੇ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਵਿਚ ਰਸਮੀ ਤੌਰ ਤੇ ਕਾਮਾਗਾਟਾ ਮਾਰੂ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੀੜਤ ਮੁਸਾਫਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ ਨਸਲੀ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਲਈ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗਣਾ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਅੱਤਿਵਾਦ ਦੇ ਇਸ ਅਸੁਰੱਖਿਅਕ ਦੌਰ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਇਸ ਪਿਆਰੇ ਦੇਸ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਵਾਗਡੋਰ ਹੀ ਪੰਜਾਬੀ-ਭਾਰਤੀ ਮੂਲ਼ ਦੇ ਓਸੇ ਸਿੱਖ-ਕਨੇਡੀਅਨ ਦੇ ਹੱਥ ਸੌਂਪ ਦੇਣਾ ਦੂਰੁਅੰਦੇਸ਼ੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਬਰਾਬਰੀ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਭਰੋਸਗੀ ਲਈ ਚੰਗੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ।

ਜੋ ਕੌਮਾਂ ਜਾਂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਸਬਕ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਉਹ ਬਾਰ ਬਾਰ ਉਹੀ ਸੰਤਾਪ ਭੁਗਤਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਗੱਲ ਆਾਪਾਂ ਸਭ ਕਹਿੰਦੇ, ਸੁਣਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤੋਤਾ-ਰਟਣੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਉਹੀ ਕੁਝ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸਦੇ ਵੀ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਕਦੀ ਨਾ ਫਸਣ ਲਈ ਗਾਉਂਦੇ ਵੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਕਨੇਡਾ ਦੀ ਨਵੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅੰਜਾਮ ਦੇਣ ਲਈ ਅਜ ਰਾਹ-ਦਸੇਰਾ ਬਣਕੇ ਜੱਗ ਨੂੰ ਮੁਖਾਤਿਬ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਪੁੱਠਾ ਗੇੜ ਦੇਣ ਦੀ ਤਾਕ ਵਿਚ ਗੋਂਦਾਂ ਗੁੰਦਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਉਲਟ ਉਸਰ ਰਹੇ ਇਸ ‘ਗਲੋਬਲ ਪਿੰਡ’ ਵਿਚਲੇ ਨਵੇਂ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਨੀਂਹ- ਪੱਥਰ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਲਲਕਾਰ ਵੀ ਹੈ। ਬਹੁ-ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਣ ਲਈ ਭਰੋਸਾ ਹੈ। ਬਹੁ-ਭਾਸ਼ੀ ਹੋਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹੈ। ਵਿਕਸਤ ਪਛਮੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿਚ ਇਹ ਕੇਵਲ ਪੰਜਾਬੀ ਜਾਂ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਮੁੱਚੇ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਹੈ। ਨਵੇਂ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ ਇਸ ਉਦਾਰ ਚਿੱਤ ਦਰਿਆੁ ਦਿਲੀ ਲਈ, ਆਉ ਕਨੇਡਾ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਇਸਤਕਬਾਲ ਕਰੀਏ |

ਆਪਣੇ ਤੌਰ’ਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵੀਡੀਓ ਅਤੇ ਹੇਠ ਲਿਖੀ ਇਹ ਬਲੌਗ ੪ ਅਗਸਤ, ੨੦੧੬ ਨੂੰ ਵੀ ਪੋਸਟ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਪੂਰੇ ਪਰਚੇ ਦੀ ਰਿਪੋਟ ‘ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਟਾਈਮਜ਼,’ ‘ਸੀਰਤ’ ਅਤੇ ‘ਪਰੀਤਲੜੀ’ ਰਸਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਛਪੀ ਸੀ। ਦੋਸਤਾਂ ਸਨੇਹੀਆਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਉਸ ਪਰਚੇ ਦਾ ‘ਸਾਰ – ਅੰਸ਼’ ਇਥੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੇਠ ਦਿੱਤੇ ਲਿੰਕ ਉਪਰ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਪੋਸਟ ਕਰਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਤੁਹਾਡੇ ਕੁਮੈਂਟਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਰਹੇਗੀ: http://www.pashaurasinghdhillon.com/discussion/parvas-vich-punjabi-sabhiachar-ate-badlde-parsang/

PARVAS VICH PUNJABI SABHIACHAR ATE BADLDE PARSANG’ Total 17 papers were presented by various scholars from different countries, who attended the Vishav Punjabi Conference held in Fresno on 4-5 June, 2016. Here are Concluding Remarks ( ਸਾਰਅੰਸ਼ ) of the above mentioned paper presented by Pashaura Singh Dhillon.

“ਪਰਵਾਸ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਬਦਲਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ”
ਸਾਰਅੰਸ਼:

ਅਮਰੀਕਾ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਗ਼ਦਰੀ ਅਤੇ ਸੰਗਰਾਮੀ ਵਿਰਸੇ ਉੱਪਰ ਪਹਿਰਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਮੇਰੇ ਇਸ ਲੇਖ ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਪਗੜੀ ਸੰਭਾਲ ਜੱਟਾ ਵਾਲਾ ਇਨਕਲਾਬੀ ਸਿਰਲੇਖ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ। ੨੦ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਚਾਚਾ ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਵਾਲੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਗੀਤ ਨਾਲ ਓਦੋਂ ਵੀ ਇਸ ਪਗੜੀ ਨੇ ਅਲੰਕਾਰ ਵਜੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਧਰਮ ਖ਼ਾਤਰ ਨਹੀਂ ਸਮੁੱਚੇ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਕੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਾਮਰਾਜ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲਈ ਸੀ। ਅਮਰੀਕਾ ਵਿਚੋਂ ਗ਼ਦਰ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਝੰਡੇ ਹੇਠ, ਗ਼ਦਰੀ ਬਾਬਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰੀਂ ਵੀ ਇਹੀ ਪਗੜੀ ਪੰਜਾਬੀਅਤ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਮੁੱਚੀ ‘ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀਅਤ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਲੜਾਈ’ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਕੇ ਉੱਭਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੇਵਲ ਸਿੱਖ ਜਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਮੁੱਚੇੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ, ਇੱਕ ਲੜੀ ਪਰੋਏ ਗਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼-ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਕੌਮੀ ਏਕਤਾ ਵਾਲੀ ਅਜਿਹੀ ਮਿਸਾਲ ਨਾ ਤਾਂ ਕਦੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਅਜੇ ਤੀਕ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਵਿਚ ਦਿਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਅਜੋਕੀ ਸਥਿਤੀ ਅੰਦਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿਚ, ਹਥਲਾ ਲੇਖ ਵੀ ੳਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੌਮੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਇਸ ਪਗੜੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਦਿੱਖ ਕਾਰਨ ਆਤੰਕਵਾਦੀਆਂ ਦਾ ਹਊਆ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਾਨਵਾਈਟ ਘੱਟਗਿਣਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਰੜ ਕੇ ਨਸਲਵਾਦੀ ਬਘਿਆੜਾਂ ਅੱਗੇ ਸੁੱਟ ਦੇਣਾ ਕੇਵਲ ਕਲ੍ਹ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਸ ਸੋਚ ਅਤੇ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅੱਜ ਵੀ ਹਨ। ਪਰ ਇਸ ਵੇਰ ਇਸ ਪਗੜੀ ਦੇ ਪੇਚਾਂ ਵਿਚ ਕੇਵਲ ਪੰਜਾਬੀ ਜਾਂ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਏਥੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹੋਰ ਘੱਟਗਿਣਤੀਆਂ ਦੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵੀ ਬੱਝ ਗਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹਦੇ ਸਨਮੁੱਖ ਅਜੋਕੀ ਵੰਗਾਰ ਬੇਸ਼ੱਕ ਪਹਿਲੀਆਂ ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਵੰਗਾਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਸੇ ਤਰਾਂ ਵੀ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਵੱਖਰਾ ਜੇ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿ ਇਸ ਵੇਰ ਕੌਮੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।ਜਿੱਥੇ ਮੁਗ਼ਲ ਰਾਜ ਵੇਲੇ ਮੁਗ਼ਲ ਆਪਣੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀਅਤ ਕੋਲੋਂ ਖ਼ਤਰਾ ਸਮਝ ਕੇ ਅਖੀਰ ਤੀਕ ਇਸ ਦੇ ਕੱਟੜ ਵੈਰੀ ਰਹੇ। ਅਜੀਤ ਸਿੰਘ ਵੇਲੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਨੇ ਇਸ ਉੱਪਰ ਤਸ਼ੱਦਦ ਢਾਹਿਆ।ਅਮਰੀਕਾ ਵਿਚ ਗਦਰੀਆਂ ਵੇਲੇ ਗੋਰੇ ਨਸਲ ਵਾਦੀਆਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ Rag headed ਗਰਦਾਨ ਕੇ ਜ਼ਲੀਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਅੰਗਰੇਜ਼ ਨੇ ਤਾਂ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਕੇ ਫਾਂਸੀ ਉੱਪਰ ਹੀ ਲਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਤਸੱਲੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ, ਕਿ ਇਸ ਵੇਰ ਕੌਮੀ ਪੱਧਰ ਉੱਪਰ ਉੱਠੀ ਇਸ ਨਫਰਤੀ ਖੁਨਾਮੀ ਵਿਰੁੱਧ ਹਾਂ-ਪੱਖੀ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਵੀ ਕੌਮੀ ਪੱਧਰ ਉੱਪਰ ਮਿਲ ਕੇ ਹੀ ਹੋਇਆ ਹੈ।ਇਸ ਦੀ ਪਹਿਲਕਦਮੀ ਬੇਸ਼ੱਕ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸਿੱਖ ਅਮਰੀਕਨ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਫੈਡਰਲ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਸੂਬਾ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਕੇਵਲ ਸਿੱਖਾਂ ਜਾਂ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਮੁੱਚੀਆਂ ਘੱਟਗਿਣਤੀਆਂ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਠੋਸ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ।ਹੇਟਕਰਾਈਮ ਦੇ ਪੀੜਤਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਪਰੈਜ਼ੀਡੈਂਟ ਓਬਾਮਾ ਵੱਲੋਂ ਹਮਦਰਦੀ, ਨਸਲਵਾਦੀ ਹਮਲਿਆਂ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਆਲੋਚਨਾ, ਇੰਟਰਫੇਥ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀਆਂ, ਮੁਜ਼ਾਹਰੇ ਅਤੇ ਕੈਂਡਲ ਲਾਈਟ ਜਗਰਾਤੇ ਰੱਖੇ ਗਏ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨੇ ਹੀ ਪੀਸ ਫਰੈਜ਼ਨੋਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿੱਖ ਕੌਂਸਲ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ ‘ਇਸਲਾਮੋਫੋਬੀਆ’ ਵਿਰੁੱਧ ਵਿਚਾਰੂ ਗੋਸ਼ਟੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ੭ ਵੱਖਰੇ ਧਰਮਾਂ ਅਤੇ ਭਾਈ ਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਬੁਲਾਰਿਆਂ ਨੇ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ।ਮੀਡੀਆ ਵੀ ਪੈਰ ਘਸੀਟਦਾ ਹੀ ਸਹੀ, Diversity ਬਾਰੇ ਕੁੱਝ ਬੋਲਣ ਲੱਗਾ ਹੈ।ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗਲ; ਸਕੂਲਾਂ ਦੇ ਹਿਸਟਰੀ-ਸੋਸ਼ਲ ਸਾਇੰਸ ਕਰੀਕਲਮ ਫਰੇਮ ਵਰਕ ਵਿਚ ਨਵੀਨਤਾ ਲਈ ਰਾਹ ਪੱਧਰਾ ਹੋਇਆ ਹੈ । ਅਮਰੀਕਾ ਵਿਚ ਘੱਟਗਿਣਤੀਆਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰਨ ਲਈ ਪਹਿਲ ਕਦਮੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕੈਲੇਫੋਰਨੀਆ ਦੇ ਵਿੱਸਰੇ ਹਿਸਟਰੀ-ਸੋਸ਼ਲ ਸਾਇੰਸ ਦਾ ਸਿਲੇਬਸ ੨੦੧੬ ਵਿਚ ਨਵੀਨ ਹੋ ਕੇ ਟੈਕਸਟ ਬੁਕਸ ਵਿਚ ਪਹਿਲੀ ਵੇਰ ਪੰਜਾਬੀਆਂ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਸਿੱਖ ਪੰਜਾਬੀਆਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਜ਼ਰਾ ਜਿਨਾਂ ਜ਼ਿਕਰ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਲਦਾ, ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੇਰ ਨਾਲ ਸਹੀ, ਦਰੁਸਤ ਕਦਮ ਹੈ।

੫ ਲੱਖ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਵਾਲੇ ਗਵਾਂਢੀ ਦੇਸ ਕੈਨੇਡਾ ਵਲ ਵੇਖਦਿਆਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਵੀਂ ਆਸ ਬੱਝਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਸਾਲ ਤੋਂ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿਚ ਬੋਲੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਤੀਸਰੀ ਬੋਲੀ ਬਣਨ ਸਦਕਾ ਹੁਣ ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਵਿਚ ਵੀ ਸਰਕਾਰੀ ਤੌਰ ਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਫਰੈਂਚ ਪਿੱਛੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਤੀਸਰਾ ਸਥਾਨ ਹੈ।ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕੋਲੰਬੀਆ ਦੇ ਸਕੂਲ਼ਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ, ਕੋਰਸ ਵਜੋਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਵਿਚ ਡੀਫ਼ੈਂਸ ਮਨਿਸਟਰ ਹਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸਾਜਨ ਦੇ ਨਾਲ ੩ ਹੋਰ ਪੰਜਾਬੀ ਵਜ਼ੀਰ ਬਣੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਬਹੁ-ਸੱਭਿਆਚਾਰੀ ਅਤੇ ਬਹੁ-ਭਾਸ਼ੀ ਹੋਣ ਦੇ ਚੰਗੇ ਭਵਿੱਖ ਵਲ ਸੰਕੇਤ ਹੀ ਆਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਨਜ਼ਾਕਤ ਵੇਖੋ: ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਾਇਰ ਰਾਹਤ ਇੰਦੌਰੀ ਦਾ ਸ਼ੇਅਰ: ਜੋ ਅੱਜ ਸਾਹਿਬੇ ਮਸਨਦ ਹੈਂ, ਕਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਹੋਂਗੇ, ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਹੈਂ ਜ਼ਾਤੀ ਮਕਾਨ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੈ ! ਜਿਹੜੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਵਿਚ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਸਰ ਜੌਹਨ ਮਕਡੌਨਲਡ ਦਾ white man’s country ਵਾਲਾ ਸੰਕਲਪ ਦੁਹਰਾਉਂਦਿਆਂ ਕਾਮਾਗਾਟਾ ਮਾਰੂ ਦੇ ਮੁਸਾਫ਼ਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਲ ਧੱਕਦਿਆਂ ਓਦੋਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕੋਲੰਬੀਆ ਦੇ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰ Sir Richard McBride ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, “ And we always have in mind the necessity of keeping this a white man’s country.”  ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਜਸਟਿਨ ਟਰੂਡੋ ਦਾ ਉਸੇ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਵਿਚ ਰਸਮੀ ਤੌਰ ਤੇ ਕਾਮਾ ਗਾਟਾ ਮਾਰੂ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੀੜਤ ਮੁਸਾਫ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ ਨਸਲੀ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਲਈ ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗਣਾ, ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਐਲਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ੨੦੧੩ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿਚ ਔਰੀਗੌਨ ਸੂਬੇ ਦੇ ਅਸਟੋਰੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸਿਟੀ ਕੌਂਸਲ ਅਤੇ ਮੇਅਰ ਵੱਲੋਂ ਗ਼ਦਰ ਪਾਰਟੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ੧੦੦ਵੀਂ ਵਰ੍ਹੁ-ਗੰਢ ਤੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਚੁਕਾ ਹੈ।

ਸੌ ਸਵਾ ਸੌ ਸਾਲ ਪਿੱਛੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਸਮੀ ਇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਦਵਾਰਾ ਪਿਛਲੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤਾਂ ਬੇਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਧੁਪਣੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਗੋਰੀ ਮਨੋਬਿਰਤੀ ਰਾਤੁ-ਰਾਤ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਸਾਫ਼ਰਾਂ ਕੋਲੋਂ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹੁਣ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਨੂੰ ਭਰਨ ਲਈ ਚੰਗੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਪਬਲਿਕ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ Diversity ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨੂੰ ਕੈਨੇਡਾ ਅਤੇ ਹੁਣ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿਚ ਨਵੇਂ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਲਈ ਨੀਂਹ ਪੱਥਰ ਕਰਾਰ ਦੇਣ ਤਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ, ਕੇਵਲ ਪੰਜਾਬੀ ਜਾਂ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਮੁੱਚੇ ਘੱਟਗਿਣਤੀ ਸੱਭਿਆ ਚਾਰਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਹੈ। ਕਥਿਤ ਗਲੋਬਲ ਵਿਲਿਜ ਵਿਚ ਹੁਣ ਇਹ ਜਿੱਤ ਨਵੇਂ ਉੱਸਰ ਰਹੇ ਬਹੁ-ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੈ। ਬਹੁ-ਭਾਸ਼ੀ ਹੋਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹੈ। ਪਰਵਾਸ ਦੇ ਇਸ ਬਦਲਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਅੰਦਰ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਜਾਬੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵੀ ਹੁਣ ਇਸੇ ਨਾਲ ਬੱਝ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਲਿਪੀ ਵੀ ਹੋਰ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਧਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪੰਜਾਬੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਣ ਸਦਕਾ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਵੀ ਇਸੇ ਵਿਚ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Read More

DISAPPEARING WITHOUT A TRACE? OR CAN IT SURVIVE IN SOMEWAY!

Posted by on Nov 23, 2016 in Discussion | 0 comments

DISAPPEARING WITHOUT A TRACE? OR CAN IT SURVIVE IN SOMEWAY!
That is the question?

ਕੋਈ ਤੇ ਹੌਂਸਲਾ ਦੇਵੋ ਮੇਰੇ ਉਸ ਦੇਸ ਬਾਬੁਲ ਨੂੰ,
ਉਹ ਪਰਬਤ ਹੌਂਸਲੇ ਵਾਲੇ ਖੁਰਦਿਆਂ ਖੁਰ ਰਹੇ ਵੇਖੋ
ਪਾਲ -ਪੋਸ ਕੇ ਧੀਆਂ ਤੇ ਕਰਦੇ ਸੀ ਵਿਦਾ ਆਏ,
ਪਾਲ-ਪੋਸ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਤਾਂ ਵਤਨੋਂ ਤੁਰ ਗਏ ਵੇਖੋ . . .ਦੀਵਾ ਬਲੇ ਸਮੁੰਦਰੋਂ ਪਾਰ ਵਿੱਚੋ

courtesy-inderjit-chogawan-plough-1Inspired by this picture shared from Inderjit Chogawan’s post, I felt compelled to write this blog again although I have written about the subject and posted on my website before.

Change that comes through progress also means the destruction of what was in its place before.  Evolution through which this universe has evolved also meant change. Man cannot stop the wheel turning but he can learn to regulate it and steer it safely. In my own generation, I watched this wheel turning at a dizzying speed apparently going the wrong way. Take the story of water and the ‘Persian wheel’ for instance. khooh-te-bota

I watched the Persian wheel we call “Khooh”in Punjabi with its earthen pitchers and wooden mechanism driven by good old bullocks or a camel.

This was replaced by metal buckets, wrought iron mechanisms improved by the addition of ball bearings in its own time. Since then things moved so fast and so out of control that the hand-dug wells were replaced by shallow tube wells, which went deeper and deeper before we know it.
deep-tubewell

Now all are replaced by submersibles sucking water up to and beyond 500 feet beneath the surface drawing from more and more brackish layers as it gets deeper.

As a consequence there is not enough sweet water left to go round fulfilling the irrigation needs of Punjab; not to mention help meeting the needs of her brotherly states such as Haryana or Rajasthan. Dilapidated Satluj Yamuna Link Canal at Ropar. -Express photograph by Swadesh Talwar *** Local Caption *** Dilapidated Satluj Yamuna Link Canal at Ropar. -Express photograph by Swadesh Talwar

Elsewhere I also watched the man landing on the moon and beyond perhaps in search of more water!

In Punjab, the land of five rivers – cradle of erstwhile Indus Valley civilization, something more important is at stake!

It was here that the land was first brought under the plough before anywhere else in the world some 5000 years ago. In order for help in heavy lifting, it is here that the little man called farmer or jatt in Punjabi is said to have shown the world the way. And that was to respect, care and work with domesticated animals as pals. Working together they treaded paths for feeding mankind never treaded before; opening the door to the civilization as we know it today.

granary-of-indiaMore to the point, over the years and for centuries as Punjab remained the food bowl; it became the backbone of undivided India and so remained, since. Come rain or shine sacrificing and toiling for generations; the little man however, remained little!

4-5 decades ago his plough began to disappear; so did begin the disappearance of the little man, his pals and the associated culture. What an irony that the specie and its associated culture which revolutionized the world in terms of food production is at the verge of getting extinct in its very homeland; where it was born, grew up and evolved. Some say the backbone of India especially Punjab is now cracked if not entirely broken.

A Sikh farmer prays with his grandson for rains in the district of Fatehgarh Sahib in the northern state of Punjab July 22, 2002. After a spell of rain in northern Punjab and the Indian capital over the weekend farmers in some parts of the state are still hoping that the monsoon rains will arrive. REUTERS/Dipak Kumar

A Sikh farmer prays with his grandson for rains in the district of Fatehgarh Sahib in the northern state of Punjab.

Go figure out the nature of the so called ‘Vikas’ in modern times that is leading to this!

Relevant to this post you may check it out at the following link for my previously posted blog: “Punjab Cries for a New Perspective on Environment,” and as usual leave a comment at: http://www.pashaurasinghdhillon.com/discussion/discussion-piplan-de-sung-bohr-gva-lei/

 

 

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Read More

Fighting Progressive fights for Inclusiveness & Diversity: Ellen Corbett, a Charming California Senator Wearing a New Hat!

Posted by on Nov 15, 2016 in Discussion, Featured, Sikh Council of Central California | 0 comments

Pashaura Singh Dhillon with Sen. Ellen Corbett in her office- Capitol Sacramento

Pashaura Singh Dhillon with Sen. Ellen Corbett at the Capitol. Seen above in her office is the picture of her Great Grandfather, Eminent Irish Freedom Fighter in Military Uniform. 

Fighting Progressive fights for Inclusiveness & Diversity:

Ellen Corbett was a Senator leading the house when Assembly Concurrent Resolution No. 154 (Gray) was introduced and passed by the California legislature. Under her leadership at that time, the bill sailed through the Senate also. Relative to pupil instruction and filed with Secretary of State August 21, 2014, this measure would acknowledge and applaud the Modesto City Schools’ initiative and achievement in teaching the unique World Geography-World Religions class as a grade 9, which also include Sikh religion. This was a required course successfully taught for the last 15 years in the Modesto City School District only, and would recommend that the class be considered for adoption by other school districts throughout the California state. This was considered helpful while the curriculum is being updated in the 2017 text books.

ACR 154 (Gray) Modesto Model Proclamation

ACR 154 (Gray) Modesto Model Proclamation

Now changing hats Ellen Corbett has been elected for East Bay Regional Parks Board. Under the new regime taking charge after the Presidential Election, this is going to be a very challenging position indeed.

Ellen Corbett

Ellen Corbett

Knowing her strength, we expect her to use her passion and valuable legislative experience to protect, preserve and enhance our environment we and our children live in. I congratulate and wish her all the very best in her new position. I am delighted to share her email after her win:

Dear Pashaura,

I want to thank all of you for your encouragement, generosity and support during the last few months of my campaign for East Bay Regional Parks Board. Because of your help, we won! I look forward to bringing my lifetime of legislative experience and environmental advocacy to our park system. When I entered this race, I vowed to protect and preserve our precious open space and parklands. In light of the results of the Presidential Election, we need progressives at every level of government to defend our values more than ever. While we achieved our goals and ran a very successful campaign, we have many challenges ahead. I am grateful that because of your support I will be able to continue to represent you as a steward of our environment. I cannot thank you enough. We did it!
Sincerely,
Ellen Corbett

Members of Sikh Council of Central California Bharpoor Singh Dhaliwal, Charanjit Singh Batth, Joga Singh Mahil and Pashaura Singh Dhillon with California Legislators in the Assembly Hall.

Members of Sikh Council of Central California Bharpoor Singh Dhaliwal, Charanjit Singh Batth, and Pashaura Singh Dhillon with California Legislators in the Assembly Hall.

For Ellen’s message during the campaign, check it out at the following link: http://www.corbettforparks.com

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Read More

‘PARVAS VICH PUNJABI SABHIACHAR ATE BADLDE PARSANG’

Posted by on Aug 4, 2016 in Discussion, Featured | 0 comments

I take pleasure in posting this short video of the condensed version of my paper titled ‘PARVAS VICH PUNJABI SABHIACHAR ATE BADLDE PARSANG.’ This was one of the 19 papers presented by distinguished scholars at the Vishav Punjabi Conference held recently in Fresno, California. Full text as published courtesy Quomantry Amritsar Times and ‘Seerat’ magazine is available at:
http://www.amritsartimes.com/%e0%a8%a…
http://theseerat.com/july2016/#

Fresno State Satellite Hall 4Vishav Punjabi Conference on Present and Future of Punjabi Literature, Culture and Language  in the Diaspora was successfully held for the first time in Fresno, California on June 5 and 6, 2016.

Organized by the International Punjabi Literature Academy- California, Punjabi University, Patiala- Punjab and the Sikh Council of Central California, the Conference was well attended.Fresno State Satellite Hall 32

 

The conference was sponsored by Charanjit Singh Batth, who is an Agricultural Entrepreneur and community leader based in the central valley California.Honoring Pashaura

The venue was Satellite Student Union Hall, Fresno State University at 5241 N. Maple Ave, Fresno, California. Total 19 papers written by scholars coming from a variety of specialty backgrounds and countries were presented that included India, Pakistan, Canada and America. A final report in the form of a published book is under preparation by Prof. Gurumel Sidhu and will be available shortly.

 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Read More